De menselijke soort heeft veel manieren gevonden om met hun trauma om te gaan, sommige gezonder dan andere. Maar het valt niet te ontkennen dat de verschroeiing van ondoorgrondelijke ontberingen mensen vaak in de rustgevende structuur van religie drijft, waar lijden deel uitmaakt van Gods plan en verlossing de belofte inhoudt van een uiteindelijk nog lang en gelukkig leven. Met andere woorden: verspil nooit je pijn.
Dat motto van vier woorden is een herhaald volkslied voor Maud ( Morfydd Clark ), de onlangs bekeerde verpleegster die centraal stond in de meest recente horroraankoop van A24, Sint Maud . Het speelfilmdebuut van schrijver/regisseur Roze glas , Sint Maud volgt de toegewijde jonge vrouw terwijl ze herstelt van een gruwelijk professioneel incident waarnaar in de hele film wordt verwezen. Ongeacht de details is het duidelijk dat het incident haar tot in de kern heeft geschokt en in de nasleep heeft de jonge verpleegster die voorheen Katie heette een nieuw, eerbiedig beeld van zichzelf als Maud herbouwd; alle liefdadigheid en boetvaardigheid, en volkomen doodsbang voor haar eigen twijfel.
Wanneer Maud een opdracht krijgt als verzorger van een stervende vrouw die in geen god gelooft, ziet ze de ultieme kans op verlossing: het geschenk van het redden van een ziel in haar laatste dagen. Helaas voor Maud is die ziel van Amanda Köhl ( Jennifer Ahle ); a former world-class dancer and bonafide art-world intellectual. Amanda has little interest in Maud’s proselytizing beyond that of an amusing distraction from the desolate boredom of dying. Despite their differences, Maud and Amanda strike up a fascinating bond that’s impossible to turn away from, each character driven by desperation not to feel alone in their greatest time of need. And Glass makes the whole thing feel like an impossibly alluring, slowly tightening noose.
Afbeelding via A24 In een krappe 83 minuten, Sint Maud snelt voorbij op de best mogelijke manier, waarbij elk met subtekst beladen stukje dialoog en scherpe blik zijn plaats verdient in de visie van Glass. Er kan niet genoeg worden gezegd over de optredens van zowel Clark als Ehle, die allebei zo meeslepend zijn dat je ogen nauwelijks weten waar ze moeten kijken in hun gedeelde scènes. Ehle is meeslepend en elektrisch als Amanda, met het enthousiasme van een oude straatkat die geniet van de strijd van een bijzonder pittige muis die in haar greep zit. Als reactie hierop speelt Clark Maude als verwoestend kwetsbaar, als weerspiegeling van het spinnenweb van breuken in haar geest en psyche, zachtjes lopend en pratend alsof ze bang is dat ze te hard zou stappen en zichzelf zou verbrijzelen. Maar dat wil niet zeggen dat Maud boven haar eigen hersenspelletjes staat, en het kijken naar het duo dat hun wilsstrijd uitvecht, zorgt voor de helderste momenten van de film.
De donkerste komen van de elegante constructie van Glass, die begint met een onvindbaar gevoel van angst en nooit ophoudt, waarbij elke nieuwe scène arriveert met een onkenbare duisternis die alles dreigt te overspoelen. Hoewel thematisch verschillend op een paar cruciale manieren, Sint Maud slaat vaak een soortgelijke toon aan als Eerst gereformeerd in zijn onderzoek naar het trauma van de vromen, het breekpunt waarop geloof fanatisme wordt, en het moment waarop twijfel verachtelijke horror wordt. En daar zijn uiteraard sporen van De Excorcist . Het is ook een bizar sensuele film. Maud gelooft niet alleen in God; ze hoort hem, zij voelt hem, en zij houdt van hem. En terwijl ze de seksuele vrijheid van Amanda confronteert in combinatie met haar religieuze ontwaken, raken de twee versmolten in een vleselijke geloofscrisis.
Afbeelding via A24 Het beste van alles, Sint Maud De impact van het boek wordt alleen maar sterker naarmate het zich ontwikkelt, en bouwt voort op een verbluffende, schokkende finale die de wind die je nog hebt, uit je slaat vlak voordat de credits rollen. Maar dit is geen film die is opgebouwd rond wendingen en valkuilen, en het heeft geen zin om te proberen hem te slim af te zijn. Dit is een film die over je heen spoelt en dichterbij komt, en de deal bezegelt met een dreunende, zo niet verrassende angel die landt als de hamer van God.
Sint Maud debuteerde op TIFF en werd snel opgepikt door A24, wat de film in sommige filmkringen een zekere instant cache geeft. Het is gemakkelijk in te zien waarom de film perfect paste in de horrorcatalogus van de indie-banner; een project van regievisie, langzame spanning, onkenbare angst. Het merk van A24 heeft veel verwachtingen, maar ik denk dat een van de meest duurzame erfenissen de thuisbasis zal zijn van een buitensporig aantal buitengewone regiedebuuten – Alex Garland , Robert Eggers , Arie Aster , Greta Gerwig , En Bo Burnham , om maar een paar van de benchmarks te noemen – en wat dat betreft, Glass’ Sint Maud is meteen thuis.
Beoordeling: A-
