Dit jaar vierden verschillende iconische films hun 50-jarig jubileum – van Jaws and Dog Day Afternoon tot Nashville en One Flew Over the Cuckoo's Nest. Maar hoe duurzaam elk van deze meesterwerken ongetwijfeld ook is, geen van hen heeft nog steeds een fanbase die zo vurig is als een andere film die net een halve eeuw oud is geworden: The Rocky Horror Picture Show.
Richard O'Briens vrolijke kampcultklassieker – die een paar jaar vóór de verfilming begon als een show op het podium – speelde Tim Curry als Dr. Frank-N-Furter, een excentrieke, travestiewetenschapper van de planeet Transseksueel, Transsylvanië.
Frank-N-Furter woont in een Amerikaans kasteel met een hele reeks bizarre metgezellen – waaronder O'Briens eigen Riff-Raff – en wanneer het pas verloofde stel Brad Majors (Barry Bostwick) en Janet Weiss (Susan Sarandon) hun toevlucht zoeken in een stormachtige macht, komen ze al snel terecht in een waanzinnige wereld van gefabriceerde gespierde mannen, moorden op motorrijders en een groot aantal moorden. magische muzikale momenten.
Hoewel de film op het moment van uitgave geen grote hit was, vond hij een toegewijd publiek toen hij een vaste waarde werd in het middernachtfilmcircuit. Dat publiek is sindsdien blijven groeien, met interactieve, verkleed-meezingvertoningen die nog steeds wekelijks over de hele wereld plaatsvinden. Vijftig jaar later blijft O'Brien overweldigd door de populariteit.
'Het is altijd deze verbazing geweest, dat het maar maar doorgaat,' vertelt hij Bargelheuser.de vanuit zijn huis in Nieuw-Zeeland tijdens een exclusief interview. Vervolgens schetst hij een specifiek incident uit de afgelopen tien jaar dat zijn ongeloof over de levensduur van de film samenvat.
'Ik zat in Duitsland op de eerste rij terwijl er op het podium een productie in het Engels was met de verteller in het Duits', legt hij uit. 'En er zaten twee kleine meisjes aan het einde van de rij... ze waren 13 jaar oud, zoiets.
'En ze zongen mee met alle liedjes in het Engels! En natuurlijk zeg je: 'Maar het is 40 jaar geleden en je bent pas 13! Hoe weet jij alle... Hoe werkt dat?!' En het blijft je keer op keer verrassen met dit stuk.'
Richard O'Brien.
Een deel van de verrassing, zo beweert O'Brien nogal bescheiden, komt voort uit het feit dat 'als je alles uit elkaar haalt, het geen geweldig stuk theatraal schrijven is'.
'Het is toch geen Shakespeare?' zegt hij. 'Het is Oedipus niet. Het is een heel, heel klein stukje entertainment. Maar het blijft vakjes aanvinken, zoveel vakjes die we herkennen, ook al is het maar even na de gebeurtenis. Het houdt het publiek tevreden. Het maakt ze aan het lachen.
'Ze willen meevolgen, omdat het een makkelijk verhaal is om te volgen, omdat het een klassiek verhaal is. Het zijn Adam en Eva en de slang is Frank-N-Furter. We hebben dus de basis waarop iedereen veilig op deze reis kan gaan, omdat we op de een of andere manier de basis ervan diep, diep verankerd in onze psyche oppikken.'
Er is nog een reden waarom O'Brien denkt dat het blijft duren.
'De ondeugendheid', zegt hij glimlachend. 'We houden allemaal wel van een beetje ondeugend. Ik herinner me dat Julie Covington, [die] onze allereerste Janet was... we aan het repeteren waren, en ze aan het einde kwam van de scène die ze met Rocky heeft... en ik dacht: 'Dit is belachelijk. Dit is Julie Covington. Ze is zangeres, en ze heeft geen liedje!'
'Dus ging ik naar huis en schreef Touch-a-Touch-a-Touch-a-Touch Me. Ik nam het de volgende dag mee en speelde het voor haar en ze zei tegen mij: 'Heel erg bedankt voor het schrijven van een lied waarin ik kan zingen. Ik wil vies zijn ! Ontzettend bedankt.''
O'Brien spreekt met ons ter gelegenheid van de release van een nieuwe documentaire, Strange Journey: The Story of Rocky Horror, die ter gelegenheid van het jubileum in geselecteerde Britse bioscopen wordt uitgebracht.
De documentaire brengt de reis van de film in kaart vanaf de begindagen als theatershow en de daaropvolgende filmische release, tot aan zijn opkomst als cultklassieker en de bijzondere betekenis die de film heeft voor leden van de LGBTQ-gemeenschap, met O'Briens eigen zoon Linus O'Brien als regisseur.
'Ik had verschillende toenaderingen van verschillende productiebedrijven die de 50 jaar wilden documenteren', legt O'Brien Sr uit. 'Omdat het een 50-jarig evenement was, de verjaardag. En toen Linus zei dat hij het wilde doen, was het een complete opluchting.
'Want weet je, er zitten veilige handen aan het roer en je weet dat er op een productieve manier mee omgegaan zal worden. Het zou niet een weg inslaan waarvan je niet bepaald wilt dat die inslaat, dat is wat ik zeg. Omdat je het nooit weet, hè?'
Naast een uitvoerig gesprek met zijn vader – die in de hele documentaire aangename akoestische covers van een aantal van de beroemde liedjes uit de film vertolkt – interviewde O'Brien Jr ook een aantal andere bijdragers, zoals oude fans als Trixie Mattel en Jack Black en verschillende leden van de cast van de film, waaronder Curry, Sarandon en Bostwick.
Met uitzondering van zijn songwritingpartner Richard Hartley, ziet O'Brien de medewerkers met wie hij aan de film heeft gewerkt tegenwoordig niet regelmatig, dus hij genoot enorm van de ervaring om hen herinneringen op te zien halen over de ongelooflijke ervaring die ze allemaal hadden gedeeld.
'Het was interessant omdat we maar drie weken plezier hadden, en het werden vijf weken, en toen kregen we de kans om de film te maken', zegt hij. 'Wij kregen niet alleen de kans om de film te maken, maar onze regisseur, een toneelregisseur, kreeg geld van 20th Century Fox en mocht de film regisseren. Dit is echt ongehoord. Dit is echt ongebruikelijk.
'Als een bedrijf als Fox filmrechten koopt, willen ze die meestal zelf casten, omdat ze in de filmwereld zitten. Ze weten wie er naar de bioscoop gaat. Ze willen geen cast vol onbekenden. Ze willen iemand die op de kaart staat en die over het algemeen publiek trekt, en dat hadden wij ook niet. We mochten allemaal onze rol spelen.
'Het was heel verrukkelijk en het feit dat Susan en Barry Amerikanen waren en niet gewend waren dat dit stuk in ons toch al aangesloten gezin terechtkwam, was eigenlijk best geweldig, omdat ze echt waren de buitenstaanders, en dat werkte ontzettend goed.'
Een ander aspect dat de documentaire aanroert – en dat vooral de moeite waard is om te vermelden – is dat de film niet alleen een frivool stukje plezier is, maar ook een echte veilige ruimte is geworden waar mensen, vooral binnen de LGBTQ-gemeenschap, zich welkom kunnen voelen.
Dit, zo stelt de film, is vooral belangrijk nu in een tijd waarin bepaalde vrijheden die voorheen misschien als vanzelfsprekend werden beschouwd, bedreigd worden – waarbij een aantal Amerikaanse staten, waaronder Tennessee, Texas en Montana, de afgelopen jaren wetten hebben aangenomen om verbied dragartiesten om in bepaalde openbare ruimtes op te treden . (De wetten werden later geblokkeerd door rechters).
Op de vraag of hij de film in dit klimaat belangrijker dan ooit vindt, reageert O'Brien enthousiast.
'Ja, dat doe ik', zegt hij. 'En de kans om met jullie te praten geeft mij de kans – zoals we zouden moeten doen – om de regenboogvaandel te blijven hijsen en zwaaien en de regenboogvaandel hoog te zwaaien en ons uit te spreken tegen sociale onrechtvaardigheid en de manier waarop deze wereld gaat.'
Hij voegt eraan toe: 'Ooit zou ik er heftig tegen hebben geprotesteerd dat Rocky ooit een belangrijk werkstuk zou zijn. Ik zou gewoon zeggen dat het een heerlijk, kinderachtig plezier is, weet je. En dat is alles. Het is gewoon een muzikale komedie, iets meer, iets minder.
'Maar nu is dat niet meer het geval, het is een verzamelpunt. Het is een regenboogevenement. En daar ben ik heel dankbaar voor, omdat ik zelf een regenboogmens ben met kinderen en kleinkinderen die ik wil laten opgroeien en deel wil uitmaken van een wereld die tolerant en vriendelijk en zachtaardig en minder wreed is.'
Het is die betekenis – samen met alle andere geneugten van de film – die ervoor zorgt dat mensen over vijftig jaar zonder twijfel nog steeds de time warp zullen doen.
Vreemde reis: het verhaal van Rocky Horror is nu te zien in de Britse bioscopen en The Rocky Horror Picture Show wordt gestreamd op Disney.
