'Game of Thrones': deze aflevering is nog steeds het beste tv-uur ooit

In de annalen van de tv-geschiedenis zijn er veel prachtige afleveringen die de moeite waard zijn om te onthouden als enkele van de beste uitzendingen ooit. De sopranen ’ Pijnboom Barrens, Slecht breken 's Ozymandias, en Gekke mannen ’s The Suitcase komen allemaal in je op. Maar geen enkele kan de uitvoeringen, regie, muziek of culturele impact ervan evenaren Spel der Tronen ' Rains of Castamere, met als middelpunt de legendarische Red Wedding-scène. Als we alle buitengewone elementen van deze aflevering opsplitsen, van de angstaanjagende regie tot de iconische muziek en de hartverscheurende uitvoeringen, wordt het duidelijk waarom deze aflevering, tien jaar na de oorspronkelijke uitzenddatum, verdient te worden herinnerd als de beste ooit gemaakt.

GERELATEERD: Er komt officieel een nieuwe 'Game of Thrones'-prequelserie

Het huwelijk is een cruciale politieke regeling in 'Game of Thrones'

Richard Madden als Rob Stark en Oona Chaplin als Talisa Stark in de rode huwelijksscène in Game of Thrones The Rains of Castamere

Terwijl de aflevering begint, David Bradley terwijl Walder Frey opmerkelijk werk verricht door zowel Robb Stark ( Richard Madden ) en het publiek laten denken dat hij gewoon een griezelige oude man is in plaats van een verraderlijke moordenaar. Hij beledigt Robb door naar Robbs nieuwe vrouw Talisa te lonken ( Oona Chaplin ), maar doet alsof hij bereid is hun hele meningsverschil opzij te zetten. Achteraf gezien is zijn klacht tegen de Starks, ondanks hoe weerzinwekkend Frey ook is, redelijk gerechtvaardigd.

Het huwelijk is in deze context een politieke regeling van cruciaal belang die de Frey’s macht, rijkdom en invloed voor de komende jaren zou hebben gegarandeerd. In plaats daarvan breekt Robb zijn woord en behandelt Walder als een sukkel. Maddens nauwelijks ingehouden woede over Frey’s objectivering van zijn nieuwe bruid brengt op treffende wijze de arrogantie van zijn karakter over. Hij denkt duidelijk dat hij boven de Freys staat en behandelt ze (letterlijk in de openingsscène waarin hij houten sculpturen die Frey-legers vertegenwoordigen rond een tafelbladkaart beweegt) als pionnen in zijn oorlogsspel. Hoewel het bloedbad van de Starks is schokkend op dit moment is het achteraf duidelijk waarom het is gebeurd.

De regie en de iconische muziek verhogen de spanning in 'The Rains of Castamere'

Michelle Fairley als Catelyn Stark die huilt en Frey's vrouw gegijzeld houdt in Game of Thrones.

Als je de Rode Bruiloft zelf opnieuw bekijkt, wordt het duidelijk dat het langzame, verwoestende besef van zowel de Starks als het publiek van wat er gaat gebeuren feilloos wordt uitgevoerd. De stukjes bewijsmateriaal stapelen zich op totdat we beseffen wat er slechts enkele seconden voordat het gebeurt, gebeurt. Heel even zien we in een breedbeeld Walder Frey woest naar Robb staren. De camera blijft hangen bij Catelyn Stark’s ( Michelle Fairley ) bezorgd gezicht terwijl ze kijkt hoe een bewaker de deuren sluit. Dan komt een van de meest memorabele muzieksignalen uit de televisiegeschiedenis.

De uitvoering door de trouwring van het nummer The Rains of Castamere brengt niet alleen een vreselijk gevoel van angst over via de sombere en onheilspellende toon, maar informeert het publiek (en Catelyn Stark) ook op subtiele wijze over wat er gaat gebeuren. Het nummer is een ode aan Tywin Lannister’s ( Karel Dans ) brute vernietiging van de Huizen Reyne en Tarbeck, gebeurtenissen die tientallen jaren eerder plaatsvonden Spel der Tronen . Nu zal hij (althans voorlopig) House Stark vernietigen.

Catelyns ogen beginnen te tranen als ze voelt dat de tragedie op het punt staat toe te slaan. De treurige, verwoeste blik die ze Roose Bolton geeft ( Michael McElhatton ) wordt beantwoord met een wrede, arrogante blik die op het punt staat een grijns te zijn. House Bolton koestert al lang gevoelens van wrok jegens de Starks en de blik op Roose’s gezicht spreekt boekdelen: de Boltons zijn eindelijk op wraak gekomen. Catelyn trekt de mouw van Roose naar achteren, zodat de maliënkolder eronder zichtbaar wordt. Het is duidelijk dat hij klaar is voor geweld. Vervolgens wordt Robbs vrouw in een wervelwind van schoten vermoord, wordt Robb met pijlen beschoten en wordt de keel van zijn mannen doorgesneden.

Walder verklaart treiterend dat de koning in het noorden opstaat terwijl Robb naar zijn overleden vrouw strompelt. In een laatste wanhoopsdaad grijpt Catelyn de vrouw van Walder vast en houdt een mes tegen haar keel, en smeekt Walder om Robb te laten gaan. Walder ontslaat Catelyn en zegt dat hij gewoon een andere vrouw zal vinden. Roose Bolton benadert vervolgens Robb, grijpt hem vast en spreekt de iconische zin uit die de Lannisters groeten voordat ze de doodsteek met een mes uitdelen. Nadat Catelyn de vrouw van Walder heeft vermoord, dringt de camera langzaam op haar af terwijl ze naar haar dode zoon staart, totaal hol en moedeloos. Terwijl Catelyn wordt vermoord, blijft de camera statisch terwijl haar lichaam op de grond valt. De keuze om langer dan nodig bij dit shot te blijven stilstaan ​​roept bij de kijker een gevoel van wanhoop op. We willen gewoon dat de aflevering eindigt. Eindelijk en genadig wordt het scherm zwart.

De rode bruiloft in 'Game of Thrones' is op de een of andere manier zowel voorspelbaar als schokkend

De dood van Rob Stark (Richard Madden) in HBO's Spel der Tronen ' Red Wedding-aflevering

Misschien wel het meest opmerkelijke aan de Rode Bruiloft is dat het, hoewel het als een schok komt, paradoxaal genoeg ook volkomen voorspelbaar is. Dit is gedeeltelijk de reden waarom The Rains of Castamere een uitzonderlijk televisie-uurtje blijft. Als publiek vragen we ons af hoe we zo in de verhaallijn van Stark konden worden meegesleurd dat we alle aanwijzingen misten van wat er zou komen. Hoewel sommigen misschien vermijden de aflevering opnieuw te bekijken vanwege hoe verwoestend het is, is het een lonende herhaling omdat het gemakkelijker wordt om te bewonderen hoe zorgvuldig de show is opgebouwd naar de Rode Bruiloft. Het is een zinloze daad van geweld die op de een of andere manier volkomen logisch is en kijkers aanmoedigt om elke regel, elke verwijzing en elke aflevering van de show te ontleden, anders missen ze een andere aanwijzing.

Misschien maakt de schittering van de Rode Bruiloft deel uit van wat de laatste seizoenen maakte Spel der Tronen zo teleurstellend. Het publiek was getraind om zorgvuldig aandacht te besteden aan elke verhaallijn, om vervolgens te zien hoe verhaallijnen nergens toe leidden, met onopgeloste mysteries en karakterbogen die op een dood spoor zaten. Maar voor een kort moment, toen de eerste akkoorden van het nummer The Rains of Castamere klonken, Spel der Tronen was het beste wat er op televisie was.