Als het op slasher-films aankomt, heeft niemand de traditionele vorm geperfectioneerd Halloween . Vóór Freddy, Jason, Chucky of Leatherface zette Michael Myers de toon met zijn mysterieuze karakter, stille, roofzuchtige karakter en een achtergrondverhaal dat zich leent voor elke vorm van interpretatie. Dit heeft geleid tot een franchise vol afwisselende tijdlijnen, verschillende kijk op de centrale slechterik en een gevoel van vrijheid om elke vorm van horrorrichting te volgen zoals het creatieve team kiest.
De Halloween films, vooral die welke in de 20e eeuw zijn uitgebracht, zijn zowel beïnvloed als beïnvloed door het moderne horrorlandschap, grotendeels als gevolg van de mate waarin veel ervan van elkaar verschillen. Of Myers nu een kind uit een moeilijke jeugd is dat een onvermijdelijk product van zijn omgeving is geworden, de bezeten pion van een grotere eeuwenoude samenzwering, of gewoon een onkenbare belichaming van het kwaad, elke Halloween-film heeft iets nieuws aan de serie toegevoegd, ten goede en ten kwade .
7 'Halloween: De vloek van Michael Myers' (1995)
Geregisseerd door Joe Chappelle
Dr. Loomis (Donald Pleasence) en Tommy Doyle (Paul Rudd) in 'Halloween: The Curse of Michael Myers'
Afbeelding via Dimension Films
De final installment of what has been dubbed the ‘Cult of Thorn Trilogy’, Halloween: De Curse of Michael Myers geeft een definitief antwoord op Michaels mysterieuze aard en de manier waarop hij schijnbaar dodelijke verwondingen kan overleven. Niet alleen Dr. Loomis ( Donald Pleasant ) en Tommy Doyle ( Paul Rudd ) terugkomen, ontdekken ze dat Michael een man is die op bovennatuurlijke wijze wordt gemanipuleerd door de Cult of Thorn, een geheime organisatie die het doden van gezinnen orkestreert om offers te brengen op het festival van Samhain.
Halloween: De Curse of Michael Myers is een film die heel duidelijk opnieuw is vormgegeven na slechte testreacties, waarbij de laatste 20 minuten volledig zijn aangepast aan wat de filmmakers bedoelden. Welke snit je ook kiest, de film blijft stil een onzinnige puinhoop die eindigt met een vervolgplaag die gelukkig nooit van de grond is gekomen . Het was in ieder geval het speelfilmdebuut van Paul Rudd, dus het had toch wel enige positieve impact.
