Een van de meest invloedrijke filmcritici aller tijden, Roger Ebert was nooit iemand die prioriteit gaf aan aardigheden als het ging om het schrijven van slechte prestatiebeoordelingen. Zijn mening had het gewicht van een toeschouwer in elk leesteken, waardoor hij of zij een film wel of niet wilde zien, inclusief het samenstellen van een lijst met de films die hij als de beste aller tijden beschouwde . Als het ging om het beoordelen van de slechtste films waar hij met ongenoegen naar keek, hield Ebert er geen doekjes om het toekennen van 0-sterrenrecensies tot enkele van de slechtste komedies aller tijden. Komedie is subjectief, maar zijn mening over de kenmerken op de bodem van het vat (en de kenmerken die hij daaronder achtte) is vernietigend en meedogenloos.
Vaak leidde hij de kritische opinie, maar er waren momenten waarop Ebert ging in zijn recensies tegen de stroom in ; dat is echter niet het geval voor deze films. Zijn woorden waren bijtend en eerlijk, waardoor geen enkele scène onaangeroerd bleef in speelfilms die varieerden van Hollywood-legendes tot schets-komedie-geïnspireerde stukken die nooit hun oorspronkelijke medium hadden mogen verlaten. Ebert had no problem labeling a class of low-rated comedies, the worst ever made .
20 'De meester van vermomming' (2002)
Geregisseerd door Perry Andelin Blake
Dana Carvey en Jennifer Esposito in The Master of Disguise
Afbeelding via release van Sony Pictures
Minimaal één ster verdienen van de bekende cinefiel, De meester van vermomming was een absolute mislukking. In deze gezinsvriendelijke komedie Dana Carvey schittert als Pistachio Disguisey, een Italiaanse ober die het geheime vermommingsvak van zijn familie leert om zijn ontvoerde vader, Fabbrizio Disguisey, te redden ( James Brolijn ). De film speelt in op de korte aandachtsspanne van het beoogde publiek en duurt iets meer dan een uur minus de lange reeks aftiteling.
Ebert wijst erop dat Carvey's overduidelijke komische talent verloren gaat, naast zijn vermogen om zijn rijkdom aan indrukken te laten zien. De meester van vermomming probeert een avontuurlijke spionagekomedie te maken, Ebert noemde het een 'wanhopige misrekening.' Hoewel de korte speelfilm faalt met het uitgangspunt en het gebruik van de leidende ster, erkent de criticus het productieontwerp als het enige winnende element.
