10 Edgar Allen Poe-verhalen, gerangschikt op hoe donker ze zijn

Edgar Allan Poe was een van de pioniers van horror. Actief in de eerste helft van de 19e eeuw schreef hij talloze gedichten en korte verhalen met macabere thema's en griezelige inhoud. Lang vóór slasherfilms en jump scares begreep Poe dat ware terreur niet altijd voortkomt uit wat er wordt gezien, maar uit wat net buiten het zicht op de loer ligt: ​​de onbetrouwbare verteller, het rottende huis, de put onder de vloerplanken, het hart dat niet ophoudt met kloppen.

Poes inderdaad verhalen graven in de lelijkste uithoeken van de psyche en onthullen wat we zo vaak wanhopig willen verbergen. Met dit in gedachten, deze lijst rangschikt de verhalen van Edgar Allan Poe op basis van hun duisternisniveau , van 'behoorlijk somber' tot 'zwart gat van wanhoop.' De volgende tien verhalen vertegenwoordigen Poe op zijn meest aangrijpende, brutale en psychologisch grimmige manier, waardoor hij een echte meester van het genre wordt.

10 'De goudbug' (1843)

Een cryptische schattenjacht

'Zoals ik al zei: we moeten naar de boom gaan.' Aan de oppervlakte, De goudbug is een klassiek speurtochtverhaal, compleet met cryptografie, geheime kaarten en begraven fortuin. Maar onder de vlezige buitenkant schuilt een verontrustende onderstroom van obsessie, waanzin en koloniaal geweld. De fixatie van de hoofdpersoon op het ontcijferen van een eeuwenoude code ontrafelt langzaam zijn grip op de werkelijkheid. Nieuwsgierigheid wordt manie. Dan is er nog de grimmige raciale dynamiek van het verhaal (met name de uitbeelding en behandeling van de tot slaaf gemaakte dienaar Jupiter), die een ongemakkelijke schaduw werpt.

Poe's gebruik van dialect en karakterisering weerspiegelt de lelijke realiteit van die tijd en versterkt de morele dubbelzinnigheid van het verhaal. Om deze reden heeft de BBC het verhaal in 2001 aangepast tot een radiodrama, maar de gebeurtenissen opnieuw verteld vanuit het standpunt van Jupiter. (Het is het luisteren waard.) Toch, de cryptogramelementen in het origineel zijn goed gedaan , en ze hielpen het verhaal bij de release een groot succes te worden. De goudbug was Poe's populairste werk tijdens zijn leven.

9 'Het veelbetekenende hart' (1843)

Het schuldgevoel van een moordenaar drijft hem tot waanzin

'Het is onmogelijk te zeggen hoe het idee voor het eerst in mijn hoofd terechtkwam; maar toen ik eenmaal zwanger was, achtervolgde het me dag en nacht.' Het verhalende hart is een van Poe's meest iconische en verontrustende verhalen, die de lezer onderdompelt in de gebroken geest van een onbetrouwbare verteller die aandringt op zijn gezond verstand, ook al vertellen ze over een brute moord die uitsluitend is gepleegd vanwege het oog van een oude man. De blijvende aantrekkingskracht van het verhaal ligt in de psychologische claustrofobie. Het ons gevangen in de spiraalvormige gedachten van de moordenaar .

Het ontbreken van namen of specifieke setting geeft het verhaal weer een tijdloze, universele kwaliteit ; het kan overal en bij iedereen gebeuren. Bovenal wordt de auditieve hallucinatie van de hartslag onder de vloerplanken een metafoor voor schuldgevoel die niet kan worden genegeerd; tinten van Misdaad en straf . Poe bouwt op meesterlijke wijze spanning op door herhaling, ritme en tempo, waardoor een gevoel van onontkoombare onheil ontstaat. Deze stijlfiguur van een moordenaar die wordt achtervolgd door het geluid van zijn slachtoffer is sindsdien in veel horrorverhalen en films nagebootst.

8 'De zwarte kat' (1843)

Alcoholisme, wreedheid en schuldgevoel verdraaien de ziel van een man

'Toch ben ik niet gek, en heel zeker droom ik niet.' De zwarte kat is een verwrongen verhaal over alcoholisme, huiselijk geweld en escalerend geweld. De verteller begint als een ogenschijnlijk gewone man die zich langzaam ontrafelt en met gruwelijk gemak afdaalt in sadisme. Zijn gewelddadige impulsen worden versterkt door drank, maar de echte gruwel schuilt in hem hoe berekend en weloverwogen zijn wreedheid wordt . De hoofdpersoon vertelt zijn gruweldaden met de onthechting van iemand die vertelt over een slechte dag, niet over een reeks gruwelen. De hele tijd is zijn toon kalm, reflecterend en rationeel, zelfs als zijn daden echt gruwelijk worden.

De verminking van zijn geliefde huisdier is al erg genoeg; de uiteindelijke moord op zijn vrouw en de groteske verhulling van haar lichaam duwen het verhaal naar binnen maagdraaiend gebied . Het uiteindelijke beeld, een zwarte kat die huilt bovenop een ommuurd lijk, wordt een ander symbool van schuldgevoel, bijna net zo gedenkwaardig als het kloppende hart. Dit is Poe, niet als een gothic dromer, maar als een kroniekschrijver van de menselijke verdorvenheid.

7 'De val van het Huis van Usher' (1839)

Een vervallen landhuis en een vervloekte bloedlijn vallen samen

'Gedurende een hele saaie, donkere en geluidloze dag in de herfst van het jaar...' De val van het Huis van Usher is de gotische nachtmerrie die Poe tot een meester van literaire angst maakte. Het is gebaseerd op traditionele spookverhaalelementen, maar wordt uiteindelijk iets interessanters: een sluipend portret van erfelijke waanzin en existentiële rotting . Het Usher-landhuis is meer dan alleen maar spookachtig ziek kreunend onder het gewicht van een voorouderlijke vloek die zowel de bewoners als de muren infecteert.

De sfeer is overal stinkend en dodelijk. Het huis is vochtig en beschimmeld, alle stoffige meubels en oude boeken. Roderick Ushers overgevoeligheid en afnemende geestelijke gezondheid weerspiegelen de fysieke ineenstorting van het huis, terwijl de levende begrafenis van zijn zus Madeline een laagje onheilige spanning toevoegt. Poe's taal is weelderig, beklemmend en hypnotiserend , waardoor een sfeer van verval ontstaat die zo levendig is dat deze lang na de laatste regel blijft hangen.

Releasedatum

2023 - 2022